Ons ervan losmaken kan alleen samen

Als ik naar de wc ga. Als ik zit te studeren. Als ik in bed lig. Als ik aan het koken ben. En eigenlijk zelfs in elk gezelschap. Ik heb het over iets dat ik teveel doe: hopeloos op mijn telefoon kijken. En dan bedoel ik niet de momenten waarop ik mijn telefoon voel trillen of geluid hoor maken, want op die momenten pak ik mijn blauwe plastic (tijdens het bestellen ging er iets fout en nu zit ik opgescheept met een babyblauwe iPhone 5c, oh, firstworldproblems) apparaatje sowieso uit mijn zak of tas. Ik heb het nu expliciet over de momenten waarop ik eigenlijk wel wéét dat er niemand is die om mijn aandacht vraagt, maar ik tóch kijk of er iets is binnengekomen. En ja, negen van de tien keren is dit niet het geval. Waarom blijf ik dit dan toch volhouden? Nou, omdat ik behoorlijk lijd aan the fear of missing out, kortweg FOMO. En ik denk wij allemaal.

FOMO is inmiddels een bekend begrip, nu tegenwoordig iedereen een smartphone heeft en deze de hele dag bij zich draagt. Echter heb ik een hele tijd beweerd hier niet aan te lijden. Ha! Toch wel dus. En nu ik deze ontkenningsfase voorbij ben, wil ik er graag vanaf. Het kost me zoveel tijd om steeds maar bezig te zijn met checken of ik berichtjes heb. Ik voel me naakt als ik m’n telefoon niet bij me heb en stiekem verwacht ik telkens een hele rits aan berichtjes als ik een uur niet op mijn telefoon heb kunnen kijken als ik bijvoorbeeld in een werkgroep zat. Het klinkt allemaal behoorlijk belachelijk en dat is het eigenlijk ook.

Vijf jaar geleden had ik namelijk niet verwacht dat mijn leven zo beheerst zou worden door mijn smartphone en tien jaar geleden bestonden die dingen nog niet eens. Toen ik nog een klein Wiesje was dat huppelend langs de deuren ging om te vragen of haar vriendinnetjes buiten kwamen spelen. Tegenwoordig maak ik bijna elke afspraak via mijn telefoon. Zelfs met mijn huisgenootjes contact ik soms via whatsapp, terwijl we ons dans ce moment gewoon in hetzelfde huis bevinden.

Conclusie: mijn smartphone bezorgt me een combinatie tussen luiheid en angst om dingen te missen. En daar ben ik zelf bij. Tijd dus om mijn telefoon de baas te worden en afscheid te nemen van al die nutteloze blikken op mijn telefoon. En tijd ook om eens wat meer real-life sociaal contact aan te gaan, in plaats van whatsappen, bellen en smsen. Probleem numero uno doet zich al voor: mijn FOMO wordt alleen maar erger als ik mijn smartphone wegdoe en jullie niet. Dus, zullen we ze samen wegdoen? Voor eventjes?

Advertenties
Ons ervan losmaken kan alleen samen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s